Doğal yaşama ilişkin varlık ve nesnelere karşı duyulan mantık dışı korku, Simon C. Estok’un Ekofobi Hipotezi adlı eserinde kapsamlı bir kuramsal çerçevede ele alınmaktadır. Estok, ekofobi kavramı üzerinden insanın doğal çevreye yönelik korku ve kaygılarını inceleyerek, insan davranışlarının ekolojik krizlerin ortaya çıkışındaki rolünü sorgulamaktadır.
Kitap; genetik materyalizm, hayvan çalışmaları, ekomedya ve ekopsikoloji gibi farklı alanların kesişiminden hareket ederek ekofobinin ekopsikolojik ve ekokültürel boyutlarını ortaya koymaktadır. Estok, “sahte ekoloji” ve “çöpün eyleyiciliği” gibi kavramlar üzerinden insanın doğaya karşı geliştirdiği çatışmacı, sömürgeci ve yansıtma psikolojisine dayalı tutumları eleştirel biçimde değerlendirmektedir.
Ekofobi Hipotezi, çevresel krizlerin yalnızca ekonomik, politik veya teknolojik nedenlerle açıklanamayacağını; insanın doğa ve insan-dışı varlıklarla kurduğu psikolojik ve kültürel ilişkinin de bu krizlerin anlaşılmasında önemli olduğunu ortaya koymaktadır. Eser, ekokritik ve çevreci beşerî bilimler alanında çalışan araştırmacılar için önemli bir kuramsal kaynak niteliğindedir.
